Badanie CAWI (Computer-Assisted Web Interview) przeprowadzono wśród 47 osób należących do grupy docelowej projektów społeczno-zawodowych. Dodatkowo, dla analiz posłużono się listem intencyjnym (wraz z opisem potrzeb grupy docelowej) uzyskanym od Stowarzyszenia Na Rzecz Osób Niepełnosprawnych „Pokój”. Stowarzyszenie wyraża zainteresowanie dalszą współpracą w realizacji projektów aktywizacji społeczno-zawodowej. Opis i plik z listem intencyjnym jest na samym dole strony, prosimy zjechać na dół..
Link do kwestionariusza ankiety: https://integracja-szansa.pl/ankieta/ (dostępne nadal w aktualnościach)
Link powyżej prowadzi do ankiety otwartej (można nadal udzielać odpowiedzi), ale w dniu 23 listopada 2025 zamknięto badanie, generując plik PDF z wynikami:
Badanie dla osób z grupy docelowej
Poniżej wygenerowane podsumowanie wyników – w wersji cyfrowej – uwaga! – z racji tego, że ankieta jest nadal „otwarta”, hipotetycznie mogą dochodzić kolejne, nowe odpowiedzi, co może mieć odzwierciedlenie w zmianie wyników procentowych, wykazanych w pliku PDF zapisanym wyżej:
https://docs.google.com/forms/d/1vyYGoKDZxAKkCqhJwxog0jVg23JstlZp2Uc-L6oKayE/viewanalytics
Zapisano również wszystkie wyniki (wszystkie odpowiedzi):
Badanie dla osób z grupy docelowej – wszystkie odpowiedzi
—
Prośbę o wypełnienie ankiety skierowano do wszystkich uczestników projektów „Integracja społeczna i zawodowa – szansą na nowe życie II” oraz „Integracja społeczna i zawodowa – szansą na nowe życie III”, ale umieszczono ją również w social mediach (np. tutaj) oraz na stronie projektu. Wypełnienie nastąpiło również metodą kuli śnieżnej – uczestnicy przekazywali ankietę dalej, wśród osób ze swojego otoczenia, spełniających założenia grupy docelowej.
Dla przypomnienia: w chwili składania wniosku, w obu wskazanych projektach jest lub było (zakończyli udział) łącznie 83 uczestników.
Respondenci to głównie osoby bezrobotne (76,6%) oraz osoby bierne zawodowo (17%) – co wskazuje na dominację osób wymagających intensywnego wsparcia zawodowego i społecznego.
Dane pochodzą z badania CAWI z listopada 2025 r., obejmującego zarówno pytania zamknięte, jak i otwarte, co pozwala na wgląd w realne potrzeby i bariery mieszkańców Łódzkiego Obszaru Metropolitalnego (zdecydowana grupa respondentów badania).
Badanie było krótkie, dlatego był spory odzew (bo próba jest duża), a na podstawie wyników można wyciągnąć sporo wniosków. Wnioskodawca wyciągnął wnioski z analizy pojedynczych pytań, dlatego niektóre wnioski są np. rozbite w podziale na płeć.
Poniżej najważniejsze wnioski w formie opisowej.
1. Kto wziął udział w badaniu?
(Profil badanych)
Struktura wiekowa
Największą grupę stanowią osoby powyżej 55 lat – 44,7%, następnie osoby w wieku 30–55 lat – 36,2%, a najmłodsi (18–29 lat) to 19,1% uczestników.
→ Oznacza to, że działania w planowanym projekcie muszą uwzględniać wyzwania osób dojrzałych (zdrowie, motywacja, przekwalifikowanie) oraz elastyczność względem młodszych, którzy szukają pierwszej stabilnej pracy.
Płeć
Kobiety: 40,4%
Mężczyźni: 59,6%
Status zawodowy
Bezrobotni – 76,6%
Bierni zawodowo – 17%
Osoby pracujące – 6,4%
To mocno potwierdza, że jest to grupa realnie wykluczona z rynku pracy, wymagająca kompleksowego wsparcia – nie tylko kursów, ale także motywacji, subsydiowanego zatrudnienia, stypendiów i wsparcia zdrowotnego.
Osoby pracujące, które pojawiły się w badaniu to być może osoby z grupy docelowej, które już otrzymały wsparcie w postaci subsydiowanego zatrudnienia – zaznaczyli więc odpowiedź zgodnie z prawdą.
Osoby z niepełnosprawnościami
22,7% respondentów deklaruje, że jest osobą niepełnosprawną.
→ To oznacza, że nowy projekt musi być z założenia dostępnościowy (architektura, komunikacja, rekrutacja, wsparcie indywidualne)
Co ciekawe, wskaźnik ten jest niższy niż faktyczny uzyskany w obu projektach (II i III). Wynika to stąd, że znaczna część grupy to osoby z upośledzeniem umysłowym (podopieczni Stowarzyszenia „Pokój”) i być może nie wypełnili ankiety – kontakt z tą grupą jest najtrudniejszy. W tym przypadku posłużono się jednak analizą potrzeb z listu intencyjnego, który dołączamy poniżej.
2. Jakie bariery blokują wejście na rynek pracy? (Analiza przeszkód)
Respondenci mogli wskazać wiele odpowiedzi – dzięki temu widać złożoność problemów.
Najczęściej wskazywane bariery
Brak pracy / zatrudnienia – 61,7%
Brak środków finansowych – 55,3%
Brak doświadczenia – 36,2%
Brak kwalifikacji/zawodu – 29,8%
Niska motywacja – 25,5%
Brak prawa jazdy – 21,3%
Problemy zdrowotne/psychiczne – 19,1%
Interpretacja
To wprost pokazuje spiralę wykluczenia: brak pracy + brak środków = brak możliwości zmiany sytuacji.
Brak doświadczenia i kwalifikacji wskazuje, że wsparcie musi być praktyczne, a nie teoretyczne.
Niska motywacja pojawia się u 1/4 osób — bez wsparcia psychologicznego i aktywizacyjnego trudno będzie osiągnąć trwałe efekty.
Problemy zdrowotne i psychiczne dotyczą 1/5 badanych → projekt musi obejmować moduł zdrowotny + psychologiczny.
Bariery dodatkowe
W odpowiedziach pojawiają się:
opieka nad dzieckiem / osobą zależną
brak wsparcia rodziny
bariery dla OzN
wątpliwość typu „nie mam żadnych barier” (co zwykle oznacza niewiedzę, a nie realny brak trudności)
3. Jakiego wsparcia uczestnicy REALNIE oczekują? (Preferencje form pomocy)
To najważniejsza część badania, bo pokazuje, jak projekt powinien wyglądać, żeby faktycznie działał.
TOP 10 najbardziej oczekiwanych form wsparcia (wg liczby wskazań):
Subsydiowane zatrudnienie – 89,4%
Stypendia + zwroty dojazdów – 70,2%
Wsparcie psychologiczne – 61,7%
Staże zawodowe – 53,2%
Kursy / szkolenia zawodowe – 51,1%
Szkolenia AI / nowe technologie – 40,4%
Usługi dietetyka / badania krwi – 40,4%
Treningi kompetencji społecznych – 21,3%
Kurs prawa jazdy – 21,3%
Doradztwo zawodowe – 36,2%
Interpretacja
Subsydiowane zatrudnienie jest absolutnym numerem jeden.
Respondenci chcą konkretu, czyli pracy z wynagrodzeniem, a nie teorii.Bardzo wysokie zainteresowanie wsparciem psychologicznym pokazuje, że problemem nie jest tylko brak kwalifikacji, lecz również niska samoocena i wypalenie społeczne.
Duży popyt na AI i nowe technologie to jasny sygnał: projekty unijne muszą iść z duchem czasu.
Niespodzianką (ale pozytywną) jest wysoki wynik usług zdrowotnych – dietetyk i badania krwi (40,4%).
U kobiet szczególnie widoczna była potrzeba poprawy zdrowia i wizerunku.
4. Jakie szkolenia są najbardziej pożądane?
(Analiza odpowiedzi otwartych)
Z 34 odpowiedzi wynika, że badani najczęściej wskazują:
Branże i tematy królujące w otwartych odpowiedziach:
Komputery, administracja, IT, programowanie, grafika
AI – kontynuacja dotychczasowych szkoleń
Logistyka i BPO
Nieruchomości, psychologia, finanse, księgowość
Prawo jazdy (kat. B i C) oraz operatorzy maszyn (wózki widłowe, koparko-ładowarki)
Fryzjerstwo, kosmetologia, rzęsy
Sprzedaż i obsługa klienta
Interpretacja:
Respondenci chcą realnych kwalifikacji, które dają natychmiastowy efekt na rynku pracy (logistyka, IT, prawo jazdy).
Wskazania branż kreatywnych (grafika, kosmetologia) pokazują potrzebę różnorodności.
Wiele osób (zwłaszcza starszych) chce też zdobyć kompetencje cyfrowe od podstaw.
Badanie pokazuje więc, że najlepszą opcją jest wykupowanie usług szkoleniowych na rynku zewnętrznym – ale takie jest założenie w projekcie (korzystanie z Bazy Usług Rozwojowych).
5. Co mogłoby utrudnić udział w projekcie?
(Bariery uczestnictwa)
Respondenci najczęściej wskazywali:
Brak środków finansowych – 86,4%
Koszty dojazdu – 27,3%
Brak motywacji – 18,2%
Stan zdrowia – 15,9%
Interpretacja:
To dane absolutnie kluczowe — jeśli projekt nie zagwarantuje bezpłatnego udziału + stypendiów + refundacji, to uczestnicy nie będą w stanie podjąć żadnego działania.
W odpowiedziach pojawiają się również:
depresja
brak czasu (opieka nad wnukami)
problemy z poruszaniem się
oczekiwanie na dotację (częste wśród osób przedsiębiorczych) – ale projekty tego typu nie mogą zakładać tego komponentu – więc nie założono dotacji na założenie firmy.
6. Gdzie mieszkają badani?
(Koncentracja terytorialna)
59,1% – Łódź
13,6% – powiat zgierski
reszta: pabianicki, brzeziński, łódzki wschodni
Interpretacja:
Projekt musi być zorientowany na aglomerację łódzką, ale powinien zapewniać elastyczne formy udziału (zdalne + refundacje). Założono projekt dla mieszkańców ŁOM-u.
Padła jedna odpowiedź od osoby z innego powiatu (a ponadto padła jedna odmowa odpowiedzi): nie wykluczono z analiz tych odpowiedzi, bo pochodzą od potencjalnego uczestnika lub osoby profilem spójnej z uczestnikiem. Odpowiedź jest więc cenna do analizy, ale jednocześnie pokazuje to, że obszar powinien być zawężony względem projektów wcześniej realizowanych.
7. Różnice między kobietami i mężczyznami
(bardzo ważne do rekrutacji i planowania działań)
Kobiety częściej zgłaszały:
brak kwalifikacji
niską motywację
problemy zdrowotne
chęć poprawy zdrowia / wizerunku
→ u nich kluczowe będzie wsparcie psychologiczne, zdrowotne i szkoleniowe.
Mężczyźni częściej wskazywali:
brak środków
brak doświadczenia
brak prawa jazdy
→ u nich kluczowe będzie zdobywanie kwalifikacji praktycznych i szybka ścieżka wejścia w zatrudnienie.
8. Najważniejszy wniosek ogólny
Projekt musi być praktyczny, finansowy, motywacyjny i zdrowotny – jednocześnie.
Same kursy zawodowe czy poradnictwo nie są wystarczające.
Respondenci chcą:
pracy (subsydiowanej – najlepsze narzędzie powrotu na rynek pracy),
pieniędzy (stypendia, refundacje, ale też wynagrodzeń z pracy!),
zdrowia (dietetyk, badania),
kompetencji (AI, zawodowe),
motywacji i wsparcia psychologicznego.
To klasyczna grupa wielobarierowa, która potrzebuje systemowego wsparcia 360°.
DODATKOWO:
LIST INTENCYJNY – STOWARZYSZENIE POKÓJ
Na podstawie treści listu intencyjnego Stowarzyszenia „Pokój” można jednoznacznie zidentyfikować kluczowe potrzeby oraz deficyty funkcjonalne podopiecznych, które powinny być odzwierciedlone w projektowych formach wsparcia.
1. Silne ograniczenia w funkcjonowaniu społecznym i bariera wyjścia z domu
Stowarzyszenie podkreśla, że wiele osób nie wychodzi samodzielnie do przestrzeni publicznej, a wyjścia poza ośrodek praktycznie nie występują bez zorganizowanej formy wsparcia.
Wniosek:
Potrzebne są działania, które:
obniżają lęk społeczny,
uczą poruszania się po mieście,
wprowadzają „realne treningi środowiskowe”,
zapewniają bezpieczny kontakt z przestrzenią społeczną.
2. Głębokie deficyty w dostępie do kultury i integracji społecznej
Osoby ze Stowarzyszenia nie mają praktycznej możliwości samodzielnego uczestnictwa w kulturze. Bilety i udział w wydarzeniach są oceniane jako jedna z najcenniejszych form wsparcia.
Wniosek:
Wsparcie powinno obejmować:
bilety do kina, teatru, na wydarzenia miejskie i sportowe,
zorganizowane wyjścia w małych grupach,
obecność instruktora/asystenta,
wcześniejsze przygotowanie osób pod kątem emocjonalnym i sensorycznym.
3. Potrzeba rozwijania kompetencji praktycznych, które przekładają się na samodzielność
W liście wskazano, że najlepsze efekty przyniosły:
szkolenia komputerowe,
trening kompetencji społecznych,
doradztwo zawodowe.
Wniosek:
Należy rozwijać działania, które:
podnoszą praktyczne umiejętności życiowe,
wzmacniają komunikację i samoregulację emocji,
przygotowują do kontaktu z rynkiem pracy, ale w formie dostosowanej do niskich kompetencji i deficytów społecznych.
4. Potrzeba redukcji sztywności zachowań i lęków społecznych
Stowarzyszenie wskazuje wyraźnie na tzw. sztywność funkcjonowania społecznego – osoby mają trudności z adaptacją do nowych sytuacji, zmian środowiska i kontaktów interpersonalnych.
Wniosek:
Wsparcie musi zawierać elementy:
treningów społecznych,
stopniowego wprowadzania w nowe środowiska,
scenariuszy ekspozycji (ew. małe grupy, ew. wyjścia krok po kroku),
pracy nad lękami, unikaniem, ograniczeniami sensorycznymi – wsparcie psychologiczne.
5. Potrzeba ciągłości wsparcia i kontynuacji działań sprawdzonych w poprzednich projektach
Stowarzyszenie deklaruje dużą gotowość do kierowania kolejnych 25–30 osób.
Wniosek:
Oferta projektowa powinna odpowiadać na to, co już przetestowano, tzn.:
nie wymyślać „sztucznych” form wsparcia,
kontynuować te, które przyniosły faktyczny efekt,
zapewnić bezpieczeństwo organizacyjne i przewidywalność zajęć.
Główne potrzeby osób ze Stowarzyszenia „Pokój”
Najważniejsze zdiagnozowane potrzeby to:
Redukowanie socjalnego lęku i przełamywanie izolacji.
Trening środowiskowy – bezpieczne wyjścia do miasta.
Dostęp do kultury i normalizowanie codzienności.
Małe, stałe grupy – niska stymulacja, przewidywalność działań.
Rozwój kompetencji cyfrowych i społecznych.
Indywidualne wsparcie psychologiczne i doradcze.
Kontynuacja sprawdzonych form wsparcia z poprzednich projektów.